Ανακοίνωση του ΔΣ του Συλλόγου Σπουδαστών της ΚΣΤ’ Εκπαιδευτικής Σειράς

Μετά την κατάργηση του ασύλου και την παρόξυνση της αστυνομικής βίας,  το χουντικής έμπνευσης νομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνηση στη Βουλή εισάγει στην πολιτική ζωή μέτρα περιορισμού, καταστολής και ουσιαστικά απαγόρευσης και διάλυσης του βασικού δημοκρατικού δικαιώματος, του δικαιώματος της συνάθροισης και της διαμαρτυρίας, το οποίο ο λαός μας κατέκτησε – και δεν του χαρίστηκε – με πολλούς, διαχρονικούς κι αιματηρούς αγώνες.

Το “νομοσχέδιο”, αντιγραφή του χουντικού νόμου του 1971(!), ορίζει την αστυνομία ως ανώτατη αρχή με υπερεξουσίες, η οποία θα απαγορεύει ή θα επιτρέπει συγκεντρώσεις, θα καθορίζει περιορισμούς αναλαμβάνοντας καθήκοντα «ερμηνείας του νόμου», θα επεμβαίνει και θα κρίνει ακόμα και το περιεχόμενο των συγκεντρώσεων. Δηλαδή, ο «χωροφύλακας» μπαίνει ξανά στα σωματεία, στους φοιτητικούς συλλόγους, στις διαδηλώσεις, στις συνελεύσεις.

Με βάση αυτό:

• “Ο οργανωτής της διαδήλωσης οφείλει να γνωστοποιήσει στην κατά τόπο αστυνομία ή λιμενική αρχή την πρόθεσή του να καλέσει το ευρύ κοινό σε δημόσια υπαίθρια συνάθροιση. Η γνωστοποίηση περιλαμβάνει τα στοιχεία ταυτότητας κι επικοινωνίας του οργανωτή (φυσικό πρόσωπο), τον ακριβή τόπο, το χρόνο έναρξης, λήξης, το σκοπό και το δρομολόγιο της διαδήλωσης.” (άρθρο 3)
• Ο οργανωτής της συγκέντρωσης “συνεργάζεται άμεσα με την αρμόδια αστυνομική αρχή και ιδίως με τον Αστυνομικό Διαμεσολαβητή (σύνδεσμος μεταξύ διαδηλωτών και κράτους) και συμμορφώνεται στις υποδείξεις του παρέχοντας συνδρομή στην τήρηση της τάξης.” (άρθρο 4)
• Αν η κινητοποίηση (πορεία, συγκέντρωση, διαδήλωση) δεν γνωστοποιηθεί “η αστυνομική αρχή δύναται να προβεί στη διάλυσης της ανωτέρω συνάθροισης..” (άρθρα 3 και 9). Επιπλέον, “επικείμενη δημόσια συνάθροιση μπορεί να απαγορεύεται (κι αν ακόμα έχει γνωστοποιηθεί), αν επαπειλείται σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια ή απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής.” (άρθρο 8)

Επανεισάγεται η ωμή κατασταλτική πρακτική του ιδιώνυμου αδικήματος, ανάγοντας σε ιδιώνυμο αδίκημα τη  συμμετοχή σε διαδήλωση:

• “Όσοι συμμετέχουν σε δημόσια υπαίθρια συνάθροιση, η οποία έχει απαγορευτεί τιμωρούνται με φυλάκιση από ένα (1) έως δύο (2) έτη.” (άρθρο 14)

«Φορτώνει» τον αστικό και ποινικό κώδικα στους διοργανωτές – φυσικά πρόσωπα των συγκεντρώσεων, φτιάχνοντας επί της ουσίας θεσμικό πλαίσιο για το «παρακράτος» και τις εκτεταμένες προβοκάτσιες. Συγκεκριμένα:

• “Ο οργανωτής δημόσιας συνάθροισης ευθύνεται για την αποζημίωση όσων υπέστησαν βλάβη της ζωής και της ιδιοκτησίας τους…” (άρθρο 14)

Ανάγει την Αστυνομία σε ύστατο κριτή των διαδηλώσεων, με αυθαίρετες αιτιάσεις:

• Για την απαγόρευση λαμβάνεται υπόψη και ο αριθμός των διαδηλωτών και η δυνατότητα της αστυνομίας για αλλαγή δρομολογίου ή τόπου συγκέντρωσης. (άρθρο 7, παρ. 4)
• “Εξουσιοδοτείται ο υπουργός δημόσιας τάξης να ρυθμίζει τα περί διάλυσης των συγκεντρώσεων” κατά το δοκούν και με συνοπτικές διαδικασίες. (άρθρο 15)

Δημιουργεί μηχανισμούς ελέγχου και ποινικοποίησης, της γνώμης, της σκέψης, της συνείδησης στοχεύοντας σε κάθε ριζοσπαστική ιδεολογία και πράξη καθώς προβλέπει Διεύθυνση Πρόληψης Βίας με στόχο την πρόληψη μορφών βίας όπως η ριζοσπαστικοποίηση, ο βίαιος εξτρεμισμός, η ενδοοικογενειακή βία κ.α. Δηλαδή, ο ριζοσπαστισμός και η αμφισβήτηση «τσουβαλιάζονται» με  μορφές βίας. Βέβαια, η διάταξη αυτή δεν έρχεται από το «πουθενά». Είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη με τα ψηφίσματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και τις εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την «πρόληψη της ριζοσπαστικοποίησης» όπου συλλήβδην τα διεκδικητικά κινήματα ταυτίζονται με την τρομοκρατία και ο φασισμός με τον κομμουνισμό.

• «εκτός των άλλων, αρμοδιότητα της Διεύθυνσης Πρόληψης της Βίας, είναι η επιστημονική μελέτη και ανάπτυξη δράσεων που αφορούν στην πρόληψη διαφόρων μορφών και εκφάνσεων της βίας, όπως “η ριζοσπαστικοποίηση και ο βίαιος εξτρεμισμός, η ενδοοικογενειακή και η έμφυλη βία, η ενδοσχολική βία και ο σχολικός εκφοβισμός, καθώς και η ρατσιστική βία”» (άρθρο 19) 

Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο δεν έρχεται σε μια οποιαδήποτε συγκυρία και δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Ηδη έχει νομοθετηθεί ο περιορισμός στο δικαίωμα της απεργίας και η ωμή επέμβαση στα σωματεία και τα συνδικαλιστικά όργανα. Η νέα και σφοδρότατη οικονομική κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη δοκιμάζει τις αντοχές των εργαζόμενων. Είτε στη χώρα μας είτε διεθνώς, μικρότερα και μεγαλύτερα κινήματα ξεσπούν για να αντιμετωπίσουν την φτώχεια, την πείνα, την ανεργία, την ελλιπή προστασία από τον κορωνοϊό, την δολοφονική αστυνομική βία.   Οι κυβερνώντες γνωρίζουν πολύ καλά ότι η επανεκκίνηση της οικονομίας προϋποθέτει πρωτόγνωρες θυσίες για τους εργαζόμενους, οι οποίες δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές και για αυτό και θωρακίζονται προληπτικά. Η λιποθυμία του 9χρονου υποσιτισμένου κοριτσιού έξω από τον φούρνο στη Ρόδο είναι η εικόνα που βιώνουν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας, είναι άμεση εικόνα του μέλλοντος. Σε ποια τάξη μας καλούν ακριβώς να συνδράμουμε;

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι τέτοιου τύπου «θεσμικές» αθλιότητες ακυρώνονται από την ίδια τη ζωή και την πραγματικότητα. Οι λαοί όποτε χρειάστηκε να διεκδικήσουν το δίκιο τους δεν ζήτησαν καμία τέτοιου τύπου άδεια. Η διαμαρτυρία με άδεια στερείται του νοήματος της.

Είναι καθήκον κάθε ανθρώπου, κάθε δημοκρατικά σκεπτόμενου πολίτη, της επιστημονικής και εκπαιδευτικής κοινότητας και όλων όσων τάσσονται στην υπηρεσία του δημόσιου συμφέροντος,  να πρωτοστατήσουν ώστε η κυβέρνηση να πάρει πίσω αυτό το νομοσχέδιο. Να είναι αποφασισμένοι και να μην πειθαρχήσουν ώστε ο νόμος να ακυρωθεί στην πράξη.

Σας καλούμε να συμμετάσχετε στη στάση εργασίας που έχει προκηρύξει η ΑΔΕΔΥ την Τετάρτη 8 Ιουλίου από τις 11 πμ ως τη λήξη του ωραρίου και στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που είναι προγραμματισμένες την Πέμπτη 9 Ιουλίου, ημέρα ψήφισης του νομοσχεδίου.