«Η 1η του Μάη ήταν μια θαυμάσια μέρα. Ο παγωμένος άνεμος, που συχνά ήταν πολύ διαπεραστικός την άνοιξη, ξαφνικά έπεσε και είχε βγει ο δυνατός ήλιος (…) Γύρω στους 340.000 εργάτες διαδήλωναν σε όλη τη χώρα. Περίπου 190.000 είχαν κατέβει σε απεργία. Στο Σικάγο 80.000 απεργούσαν για το οχτάωρο, είπε ο Σπάις, δείχνοντας με συγκίνηση, βρίσκονταν εδώ και περίμεναν να αρχίσει η διαδήλωση (…) Τη Δευτέρα η απεργία απλώθηκε…»

Η φετινή Πρωτομαγιά μας βρίσκει μέσα σε σύνθετες και δύσκολες συνθήκες. Αποτελεί ωστόσο μια μέρα-σύμβολο, στον αγώνα της εργατικής τάξης για δικαιώματα, στον αγώνα της ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

 Αν διδάσκει κάτι η Πρωτομαγιά, στη χώρα μας και παγκόσμια, είναι ότι οι κατακτήσεις των εργαζομένων και τα εργασιακά δικαιώματα δεν χαρίστηκαν, αλλά αποκτήθηκαν με αγώνες, πολλές φορές με τίμημα βαρύ από ολόκληρες γενιές. Έρχεται να μας θυμίσει ότι η αξιοπρεπής αμοιβή, η ανάπαυση, ο ελεύθερος χρόνος, τα δικαιώματα στις συλλογικές συμβάσεις, στην πλήρη κοινωνική ασφάλιση, στην άδεια, στις συνδικαλιστικές ελευθερίες κερδήθηκαν με σκληρούς αγώνες και με αίμα.

Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι κερδήθηκαν για πάντα…

Μετά την δεκαετή κρίση, μια νέα κρίση, αυτή του κορονοϊού έρχεται ως «ευκαιρία» και καταλύτης για περισσότερες απολύσεις, γενίκευση της εκ περιτροπής εργασίας και της τηλε – εργασίας, μονιμοποίηση και εξάπλωση των ελαστικών μορφών εργασίας, περιορισμού της συνδικαλιστικής, πολιτικής δράσης και των δημοκρατικών ελευθεριών, ένταση της καταστολής.

Τα διδάγματα από την Ιστορία του εργατικού κινήματος στη χώρα μας και σε όλο τον κόσμο είναι σήμερα περισσότερο επίκαιρα από ποτέ. Δεν κλείνουμε τα αυτιά μας ούτε το στόμα μας, δεν σωπαίνουμε.

Από τον Μάη του 1886 στο Σικάγο ως την πρώτη Πρωτομαγιά στην Ελλάδα (Αθήνα, 1893), από  τον ματωμένο Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη ως  την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή…

Τιμάμε τους αγώνες, τιμάμε τους νεκρούς που έδωσαν τη ζωή τους παλεύοντας για  έναν δίκαιο κόσμο.