Το τελευταίο διάστημα, έχουν αναδειχθεί ως μείζον ζήτημα της πολιτικής επικαιρότητας, μια σειρά από πρακτικές των σωμάτων ασφαλείας ως προς την αντιμετώπιση των κοινωνικών κινημάτων και μεμονωμένων πολιτών που δείχνουν να κινούνται πολύ μακριά από τα όρια της νομιμότητας- ακόμα και αν αυτή γίνει αντιληπτή υπό μίαν έννοια ιδιαίτερα διασταλτική.

Άνθρωποι που σύρονται στη ΓΑΔΑ χωρίς κανέναν προφανή λόγο και με κατασκευασμένες κατηγορίες, ξεγυμνώματα πολιτών, άσκηση βίας και προσβολές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι σχεδόν καθημερινά περιστατικά, τα οποία παραβιάζουν κατάφωρα κάθε έννοια συνταγματικής νομιμότητας, κάθε θεσπισμένο κανόνα εμπλοκής, κάθε εγκεκριμένη διαδικασία σύλληψης, κάθε ατομικό, πολιτικό και κοινωνικό δικαίωμα, κάθε διοικητική αρχή από αυτές που εμείς διδασκόμαστε μετ’ επιτάσεως στο πλαίσιο της φοίτησής μας στην ΕΣΔΔΑ (αρχή της αναλογικότητας, αρχή της χρηστής διοίκησης, αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του πολίτη στις δημόσιες αρχές κλπ.).

Αν και η αιχμή του δόρατος είναι τα Εξάρχεια, η καταστολή δεν περιορίζεται στο υποτιθέμενο «άβατο». Πρόσφατη ειρηνική κινητοποίηση της ομοσπονδίας των νοσοκομειακών ιατρών σε εκδήλωση του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών με θέμα τις συμπράξεις δημοσίου-ιδιωτικού τομέα στο χώρο της υγείας, αντιμετωπίστηκε με εξαιρετικά βάναυσο τρόπο. Αντίστοιχη απρόκλητη βία είχε αποτυπωθεί σε κινητοποίηση φοιτητών έξω από την ΑΣΟΕΕ προσφάτως (για να μη θυμηθούμε συλλήψεις ανηλίκων σε σινεμά και εισβολές σε κέντρα διασκέδασης). Πολύ περισσότερο όμως, η καταστολή δείχνει να έρχεται ως ένα στοιχείο συμπλήρωσης μιας διαδικασίας περιστολής των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, ο περιορισμός της κάλυψης των συλλογικών συμβάσεων, η προβλεφθείσα από τον αναπτυξιακό νόμο απειλή πειθαρχικών διώξεων σε βάρος δημοσίων Υπαλλήλων που δεν ολοκληρώνουν «γρήγορα» τα αιτήματα των «επενδύσεων», συνθέτουν ένα γενικότερο πλαίσιο καταναγκασμού – ως «στοιχείο αναγκαιότητας» – με πολύ ευρύτερους αποδέκτες. Επιχειρήσεις όπως η πρόσφατη στο Κουκάκι, δεν χρησιμοποιούνται μόνο για τον εκφοβισμό του λαού και των διεκδικητικών κινημάτων και την εμπέδωση του δόγματος «νόμος και τάξη», αλλά και ως εργαστήρια δοκιμής και νομιμοποίησης πιο εξελιγμένων μηχανισμών και όπλων καταστολής που προμηθεύθηκαν και διατήρησαν όλες οι κυβερνήσεις.

Έχουμε επίγνωση ότι η οικονομική κρίση έχει αφήσει βαθιά τα αποτυπώματα της στον κοινωνικό ιστό και στο κοινωνικό κράτος, ενώ στον οικονομικό ορίζοντα διαφαίνονται βαριά σύννεφα κινδύνου μιας νέας ύφεσης -όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει ρίχνοντας μια ματιά στη σχετική αρθρογραφία –  με ότι θα συνεπάγεται αυτή για το επίπεδο διαβίωσης των εργαζομένων και τις προοπτικές της νεολαίας. Υπό αυτό το πρίσμα, η σημερινή παρόξυνση της καταστολής μπορεί κάλλιστα να διαβαστεί ως πιθανή προετοιμασία εν όψει νέων κύκλων κοινωνικών κινητοποιήσεων ή και ως αποτρεπτικό μήνυμα.

Σε κάθε περίπτωση, η συλλογική εγρήγορση και κινητοποίηση ήταν ανέκαθεν και παραμένουν ο καλύτερος τρόπος υπεράσπισης των δικαιωμάτων  μας.  Εφιστούμε την προσοχή όλων σε αυτή την κατεύθυνση.